Beoordelen van de producten van studenten heeft twee kanten en die zijn niet hetzelfde. Ten eerste kijk je naar de resultaten van iedereen en wil je als docent altijd dat je beste studenten het halen, ten tweede heb je je eigen ondergrens waar het niet onder mag komen.
Donderdag knelde dat weer eens. Bij het afronden van een van de onderdelen van vakdidactiek natuurkunde waren ervan de twaalf studenten die mee hadden kunnen doen er uiteindelijk drie die de spullen af hadden waarvan er maar twee op tijd.
Concessie 1 die ik doet: accepteren dat het te laat is aangeleverd.
Vervolgens blijkt uit het product en het gesprek daarover dat de kennis juist van deze student in de buurt van de grens zit die ik van te voren vastgesteld had.
En dan doe ik concessie 2: je geeft een “genade zes”.
Drie dagen later denk je nog eens terug en vraagt je af heb ik me laten meeslepen om in ieder geval 25% een voldoende te geven. ik denk het een beetje wel.
Maar goed dit zijn voor mij keuzes waar je als goede docent over moet blijven twijfelen. Iedere keuze op de rand blijft lastig
En dan zit je dan achterin de klas naar een van je studenten te kijken die eigenlijk gewoon een goede les geeft. Je moet het beoordelen, je moet positieve feedback geven. Het is simpel het is gewoon goed. Maar ja je hoort van je zelf toch kritisch te blijven kijken en het leuke van onderwijs is het kan altijd anders en achterin kun je altijd een verbetering bedenken. en dat doe je dan braaf als lerarenopleider. Maar de feedback ging wel ook over mijn eigen dilemma bij het commentaar geven. Ik gaf aan: “Is het niet van belang dat je juist ook aan leerlingen die het goed doen ook aandacht te besteden en ze expliciet te laten weten dat het ze goed doen.”
En zo kom je in je eigen dubbele bodem terecht: “Doe ik zelf wel genoeg wat ik zelf aanbeveel.”
Vandaag weer gestart met werken door een aantal mails van studenten met vragen om informatie en overleg te beantwoorden. De afgelopen twee weken heb ik geprobeerd mijn mails niet te beantwoorden maar de studenten hebben wel terug gekeken en zich de vraag gesteld: “OK dit is gebeurd hoe ga ik nu verder?” Eigenlijk logisch daaarvoor zijn deze weken met nadenken over terug en vooruitkijken toch eigenlijk bedoeld. En dat vertaalt zich invragen over hoe verder.
Op de nieuwjaarsbijeenkomst voor het personeel van INHolland Amsterdam een zeer beperkt aantal collega’s van de school gesproken. Diemen is toch echt ver weg van Amstelveen. Bij praten met Lilli-jan was de leukste ontmoeting.
aukevannie
